ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤ्नी ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਰਭ ਠਹਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣੀ, ਜੋ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਨਾਮ-ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਨਿਬਾਹੀ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੰਨ-ਪ੍ਰਾਸ਼ਨ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਭੀ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬੇਔਲਾਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕ-ਹਿੱਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਮਹਿਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਉਪਲਬਧ ਸਨ। ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪੰਜ ਮੰਦਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਦਰ ਵੀ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਚਣ ਲਈ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੂਜਾ, ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਬਲਾਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਭੈਣਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਸੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਇਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਪੈਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤੂਆਂ, ਉੱਤਰੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸਮਾਨ, ਨਫਾ-ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਯੋਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਵਾਂ ਰਾਤ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਲਗਾਏ। ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੰਦਾ। ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਦਾਰ ਫੁੱਲ ਸਨ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਫ਼ਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੂਰ ਤੱਕ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਉੱਥੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਮਹਿਮਾਨ ਜੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਖਰੀ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਿਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਹੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ? ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਜੀਵ? ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ।