ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ Devi ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ Devi, ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਮਨ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥੀ ਰਾਘਵ ਦੀ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫੇਰਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਸੀਕੁੰਡ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਅਸੀਕੁੰਡ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੱਸਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ‘ਅਸੀਕੁੰਡ ਦੀ ਮਹਿਮਾ’ ਨਾਮਕ 166ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਸ੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਧੁ-ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੈ। ਸਭ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸਦਾ, ਖੱਡ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੈਤ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਖਾਣਾ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਲੇ ਨੂੰ ਖਾਂ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਲੇ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ। ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੈਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: ਖਰਾਬ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੈਤ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?” “ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ—" "ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸਰਾਂਤੀ ਤੇ ਜੋ ਹੋਇਆ—" ਉਸ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਵਿਸਰਾਂਤੀ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੈਤ?” “ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆ? ਦੱਸ, ਹੇ ਦੈਤ। ਉਜਜੈਨੀ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ—ਉਥੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਵਿਸਰਾਂਤੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸਰਾਂਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਰਾਂਤੀ, ਆਰਾਮ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।