ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਇਸ 'ਪ੍ਰੇਤ ਆਤਮਾ' ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਾਈ ਗਈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ, ਘਰ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ-ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਅਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬੇਕਾਬੂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੈਦ-ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਮਾਥੁਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਧਾਮ ਹਨ। ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚਤੁਰਭੁਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨਾਂ ਦੀ 165ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੀਕੁੰਡਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ!" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਔਰਤ 'ਤੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?" ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਜ਼ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: "ਚਲੋ, ਮਥੁਰਾ ਨਗਰ ਜਾਈਏ। ਉਥੇ ਸਭ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਧਾਮ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਵਿਮਤੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਾਂ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜੈ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਜੈ, ਅਦਭੁਤ ਨੂੰ ਜੈ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜੈ!" "ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜੈ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੈ! ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੱਸੋ। ਹੇ ਵਰਾ੍ਹਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੋ।'" "ਵਿਮਤੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" "ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਅਸੀਕੁੰਡਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਅਸੀਕੁੰਡਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ-ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੈਕਾਰ, ਸਭ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।