ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਭਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ। ਦੂਜਾ ਪਿੰਡ ਦਾਦਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਦੇ ਤਲ ਤੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਵੇਂ ਹੀ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ" ਆਦਿ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, "ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ" ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਵਰਤਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਭੋਜਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਅਤੇ ਤਿਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਆਦਿ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰੋਧ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਯੋਗ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗੀ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਮ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਜਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗਾਂ ਦੀ ਜਿਹਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਮ ਬਣੋ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ! ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਗੌਰਮੁਖਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ? ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਪ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ! ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ; ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਭੀ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਏ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਮਹਿੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਿਵ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੈਤਿਆਰੀ, ਹਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੌਣ ਵਾਲੀ ਪੂੰਛ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਸਕ— ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਲਈ ਕਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ, ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੈਤਿਆਰੀ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੱਡਾ ਸੂਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਵਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੈਤਿਆਰੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆਰੀ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਹਥਿਆਰ, ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ—ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਇਕਵੀਂ ਵਾਰੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਹਿਰਣਯਗਰਭਾ, ਦੈਤਿਆਰੀ—ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਹਿਰਣਯਗਰਭਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਮ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ—ਦੈਤਿਆਰੀ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਾਣੂਰ, ਕੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਕਲਕੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਦੈਤਿਆ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ! ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ! ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ—ਨਮਸਕਾਰ! ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਆਤਮਾ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।