ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ فرمایا: ਗੋਵਰਧਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਮਨਸਾ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੰਡਰੀਕ ਦੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਲਭਦ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗੋਵਰਧਨ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਗੋਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ, ਗੋਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੈਰ ਦੀ踵 ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ (ਵਰਾਹਾ) ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੋ-ਹਤਿਆ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਇੰਦ੍ਰਧਵਜਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਅਤੁੱਟ ਫਲ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੌਭਾਗਯਮਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨਕੂਟ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਥੁਰਾ ਮਾਹਾਤਮਿਆ ਵਿੱਚ 'ਅੰਨਕੂਟ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਚੌਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਫਿਰ فرمایا: ਜਿਵੇਂ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।