ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਤੇ ਕਰੂਕਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਪੁੱਛਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਹੋਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਟਰਟਆਈ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਰਾਵਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਮਹਾਨ नगਰੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਬ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ।" ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਰੂਪ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲੰਕਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ-ਚੰਦਰ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਪਿਲਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਲਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਚੌਕਸ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਛਬੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਲਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।" ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲੈ ਲਓ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਤਾ।" ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ ਧਨਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਥੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਨੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜ੍ਯੇਸ਼ਠ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੀ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਤੇਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 'ਕਪਿਲਾ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਦਾ 163ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਅਨਨਕੂਟ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੋਵਰਧਨ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੇ, ਅਤੇ ਲਤਾ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਝੀਲ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ ਤੀਰਥ। ਹੇ ਧਨਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੁੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।