ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਸਥਲ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਾਤ੍ਰਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੁਜਾਤੀ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ) ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੈਂ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਸਾਡੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ, "ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਕੀੜੀ ਜਾਂ ਕੀੜਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਚ, ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਕਪਿਲਾ ਵਰਾਹ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਨਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਜਾਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਸ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੰਧਰਵ ਕੁੰਡ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।" ਮੇਰੀ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜਿਹੜੇ ਉੱਥੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਮਨ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ? ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਂਧਾਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਿੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਪੁੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਲਵਣਾਸੁਰ ਸੰਘਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੋਈਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਧਾਰਕ ਹਨ।