ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਅਪਸਤੰਬ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਲ ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋں ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਜਾ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।" ਜਦ ਪੁੱਤਰ-ਜਾਮਾਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੱਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਹ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਸੱਸੁਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ-ਜਾਮਾਈ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪਿਤਾ-ਹੰਤਾ! ਤੇਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਨਿਆਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ।" ਪਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਂਡਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸੁਣਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੈਂ।" ਪਰ ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਲਈ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਕੀ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਕੀਟ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ" ਨਾਮਕ 162ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਥੁਰਾ ਮਹਾਤਮਯ ਦੇ ਅੰਤर्गत, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਕਪਿਲਾ ਵਰਾਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ। ਸੁਣ। ਮਿਥਿਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਜਨਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਮਥੁਰਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ।