ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵੇਦ ਅਧਿਐਨ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਲਪਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਧੀ ਵੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਏ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੋ?" ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਲਕ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗੀ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨੇੜੇ ਪਿਆ ਪੱਥਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" ਅਪਸਤੰਬ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਜਾਂ ਜਲ-ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲਾ ਜਾ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਸੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇਗਾ।" ਸੱਸੁਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹੇ ਪਿਤਾ-ਘਾਤੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਸ਼ਿਕ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਜਾ।" ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ।