ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਮਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਵਾਲਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ (ਅਰਘ) ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਪਸਵਿਆ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਰਭਾ ਘਾਹ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ (ਅਰਘ) ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਪਸਵਿਆ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਾਤਰੀ, ਭੁੱਖਾ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਫਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਨਮਕ ਤੇ ਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਹਵਨ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨਪਸੰਦ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ, ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ, ਚੁਪਚਾਪ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਖਾਣ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਭਾਵਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅੱਜ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਪਿੰਡਾਂ (ਭੋਜਨ ਗੋਲੇ) ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਵਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਹਰੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਇਕ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਭੀ ਪਿੰਡ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦਾਦਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਰਭਾ ਘਾਹ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਸੁਖੀ ਰਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਸ਼ਵੇਦੇਵ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ, "ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਹੈ—ਭੋਜਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਾ—ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ਵੇਦੇਵ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਦਰਯੋਗ, ਸਹਾਇਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਿਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਤਿਲ; ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਆਦਿ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸਾ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਨਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਯੋਗ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ, ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਆਉਣਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗਾਈ ਦੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਰੰਤ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।