ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਭਾਗਵਤੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਤਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿਲ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ, ਧਰਮਕ੍ਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਧ੍ਰੁਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਮੰਤ, ਜੋ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੀ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਦਮਨਾਭ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਸੁਮਤੀ ਦੇਵੀ, ਅਜੈਯਾ, ਕੰਸ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਚਰਚਿਕਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਹ ਇਖਸ਼ੁਵਾਸਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਰਕਸਥਲ, ਵੀਰਸਥਲ, ਕੁਸ਼ਸਥਲ, ਪੁੰਯਸਥਲ, ਮਹਾਸਥਲ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਯਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਯਾਤਰੀ ਚਰਚਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਛੂਤ ਅਤੇ ਛੂਤ ਦੋਵਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੰਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਖੱਡ ਜਾਂ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਨ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਾ ਖੇਡ-ਪੁਲ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਥੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਬਲੀ-ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਕੁੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸਤੰਭ, ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵੀ, ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।