ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਪਦਾਰਥ ਜਾਂ ਵਿਆਪਕ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੁਪਏ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਅੰਗੁਠੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਤਿਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਤਿਲ, ਜਾਂ ਇਕ ਮੱਠੀ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ, ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ-ਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ, ਕੋਈ ਸੰਪਤੀ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈਆਂ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਨਕ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਸ਼ਲੋਕਾਂ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨ ਹਿਮਨਾਂ, ਅਤੇ ਛੇ ਵੈਦਿਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਯੋਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਸਾਮਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਾਇਕ ਹੈ; ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ, ਭਤੀਜਾ, ਪੋਤਾ, ਸਸੁਰ, ਜਵਾਈ, ਮਾਮਾ, ਅਤੇ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ; ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੈ, ਚੇਲਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਵੇਚੇ; ਜੋ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਦੇਖੇ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ—ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਆਦਿ, ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ (ਜੋੜੇ) ਬਿਨਾਂ ਮਿਲਾਪ ਦੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਾਂ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਪਿਤਰ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬੈਠਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੀਟ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਫਰਿੰਗ ਦੇ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਮੰਤ੍ਰਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੌ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇਵੇ; ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਥਿਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਅਪਸਵਿਆ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਧੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਮੰਤ੍ਰਣਾ ਕਰੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਪਸਵਿਆ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਆਦਿ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਜਾਏ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਾਤਰੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸਤਿ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਫਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਮਕ ਜਾਂ ਖਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ, ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਆਫਰਿੰਗ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫੌਰਨ ਬਾਅਦ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਆਫਰਿੰਗ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ, ਇੱਛਤ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਉਹ ਭੋਜਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਸੁਖਦਾਈ ਚਿਹਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਖਾਣ; ਭਾਵ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੁਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਤਿਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਪਿਤਾਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ ਆਫਰਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਨ, ਅੱਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅੱਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਪਿਤਾਮਾ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।" "ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਵਣ, ਅਤੇ ਬੁਰੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ।" ਹਰੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਆਫਰਿੰਗਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ, ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।