ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਵਲ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀ ਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਸੁਖ-ਵਿਨੋਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਔਰਤ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਅਮਾਵੱਸ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌਦਸ, ਅਧਿਆਪਕ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਮਾਮੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ, ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲਿਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁਧਨਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਵਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਿਧਰੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਜੀਵਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਯਸ਼। ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆਵਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾ ਨੇ ਸੁਧਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਤੂੰ ਵਪਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਵੀ। ਇਹੋ ਰਸਤਾ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਚ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ, ਪੂਰਾ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਚ ਦਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰ।" "ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਿਆ?" ਸੁਧਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਗਨਿਦੱਤ, ਚੰਦਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਣ ਵੇਲੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਪਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੀ ਘੜੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ।" ਸੁਧਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਚ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਉਤਮ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਲ ਚਲਾ ਜਾ।" ਸੁਧਨਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਧਨਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।