ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਏਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਖੇਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੁਪਦੀ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਖੇਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਧਨਾ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦਿਨ, ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਸਾਲ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੋਲ-ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹਰਿ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਂ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਧਨਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਵਪਾਰੀ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਸੁਧਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾਵੋਗੇ, ਜੋ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸੁਧਨਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਜਾਗਰਣ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹੈ।" ਸੁਧਨਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ; ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਆਵੋਗੇ?" ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਸਥਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਚਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯਮ ਸੱਚ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਦਾਗ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਖੇਡ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕ ਹੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸਟਮੀ ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌਦ੍ਹਵੀ ਤਰੀਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਅਤੇ ਮਾਮਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਧਨਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।