ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀਆਂ ਠੀਕ ਸਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਉਚਿਤ ਭੋਗ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਤਰਾਏ ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਏ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਮਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਜਾਂ ਜਦ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਅਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਵੇ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸਮੇਂ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਨਵੀਂ ਅਮਾਵੱਸ ਆਰਦਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਦ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਮਾਵੱਸ ਪੁਸ਼ਯ, ਉਗਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਾਸਵ, ਆਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਅਮਾਵੱਸ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਉਣਾ ਇੱਧਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਤਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਨੌ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਾਵੱਸ ਆਵੇ, ਤਦ ਅਖੰਡ ਪুণਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪুণਯ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਮਾਂ, ਪਰ ਪੂਰਾ ਪੂਣਯ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ: ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰ੍ਹਵੀ ਅਤੇ ਪੰਦਰ੍ਹਵੀ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਤਰਾਏ-ਦੱਖਣਾਏ—ਇੱਥੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਿਲ-ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਜੇ ਮਾਘ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰ੍ਹਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਣਯ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਦਰਪਦਾ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਦ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ, ਸਰਯੂ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਜਾਂ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ: “ਜਦ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਾਘ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ—” ਸਾਫ ਮਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਨ, ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ, ਠੀਕ ਭਾਂਡਾ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਏ ਮਾਹਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣੋ; ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਠਗਾਈ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਸੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਹਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਵਾਹਨ, ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਜਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ—even that much is sufficient for a man. ਜੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਾਨ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾਹ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਤਿਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਸੱਤ-ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇਕ ਮੋਢੀ ਪਾਣੀ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੁੱਧ, ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਏ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਕਹੇ: "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ—ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਫੈਲਾਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਗਾਇਆ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਸ੍ਰਾਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਢੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਨਕ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਣ ਹੰਸ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਵੇਦਾਂ, ਗਿਆਨ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਸਮਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਾਇਕ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਭਤੀਜਾ, ਪੋਤਾ, ਸਸੁਰ, ਜਵਾਈ, ਮਾਮਾ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਚੇਲਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ ਵੇਚੇ; ਸ਼ਾਪਤ, ਚੋਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ-ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰੇ, ਨੀਂਹ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪੁਰੋਹਿਤ—ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਬੁਲਾਉਣ ਤੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਘਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਓ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਏ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਵਾਓ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋੜੇ ਬਿਨਾਂ ਜੋੜ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ; ਜਾਂ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਅਲੱਗ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੈਠਾ ਕੇ ਖਵਾਓ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਲਈ ਉੱਤਰ ਵੱਲ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸਮਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।