ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਧਾਰਾ ਸਮਾਨ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਾਰਾ ਇੰਦਰਗੋਪਾ ਕੀੜੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਰਤਭੀ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਸ ਪੀੜੀਆਂ, ਪਿਤ੍ਰ ਪੱਖ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰ ਪੱਖ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇੱਕ-ਸੌ-ਇਕਵੰਜਾ ਚੈਪਟਰ, "ਲੋਹਰਗਲਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਹਰਗਲਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮਥੁਰਾ ਮੈਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" ਪ੍ਰਥਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਉਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਥੁਰਾ ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਗਿਆਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੰਖਿਆ ਜਾਂ ਯੋਗ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੂਜਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਅ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬਤੀ (32) ਪਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਲੋਹਰਗਲਾ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।