ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ 'ਕਲਪਵਾਸਿਕਾ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਵੈਰਾਜਾ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤਤ ਪਿਤਰ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਵੈਰਾਜਾ 'ਬਰਹਿਸ਼ਦ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਿਤਰ 'ਸੁਕਾਲੇਯ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿਤਰ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਜੀਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਵਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਵੀ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਉਚਿਤ ਸਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ: ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਦੱਖਣਾਯਨ, ਉੱਤਰਾਯਨ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਆਰਦਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਪੁਸ਼ਯ, ਉਗਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਵ, ਆਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਉਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੌਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਖੰਡ ਪੁੰਨ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਪੁੰਨਯ ਸਮੇਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਵੈਸ਼ਾਖ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ। ਮਾਘ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਹੀਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਦੋਨੋਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਾਘ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮਹਾ-ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭਾਦਰਪਦਾ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ, ਸਰਯੂ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਜਾਂ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਾਘ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—" ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਧਨ, ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ, ਨਿਯਮਿਤ ਰੀਤ, ਉਚਿਤ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ; ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਧਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਛਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹੈ। ਜੋ, ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਰਥ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਅਤੇ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ— ਜਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੈ, ਉਸੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ—even that much is sufficient for a man. ਜੇਕਰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੰਗਲੀ ਸਾਗ ਜਾਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਤਿਲ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਸੱਤ-ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਪਾਣੀ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਗੋਆਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੁੱਧ, ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਇ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ ਦਰਸਾਇ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੇ: "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਰਤਨ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਯੋਗ ਚੀਜ਼; ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਗਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਰੀਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵੱਲੋਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਨਕ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ; ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਛੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਸਾਮਾ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਾਇਕ ਹੈ— ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਭਤੀਜਾ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰਾ, ਸੱਸ, ਜਵਾਈ, ਮਾਮਾ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਉਚਿਤ ਪਾਤਰ ਹਨ।