ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ, “ਕੀ ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਖੇਤਰ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਰਸਿੰਹ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ—ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਡਰਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸਿੱਧਵਟ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਲੋਹਾਰਗਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੋਂ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉੱਚੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੋਮ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਸੀ—ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਡਿੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਲੋਹਾਰਗਲ ਨਾਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਕਾ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਤਿ ਅਚੰਭਤ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਵੀਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼, ਇੱਕ ਧੁਰੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਜਲਕੰਭ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਅਦਭੁਤਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਧਰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?” ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। “ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ; ਉੱਥੇ ਸਭ ਕਰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਡ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੋਟੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਖੇਤਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।