ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਝੀਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਝੀਲ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਸਤਾਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਜਾਂ ਮੋਹੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਜਿਤਨੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਰਮ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ, ਜਮਦਗਨੀ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਟਾਕੁੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਮਲਯ ਦੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਅਗਸਤਿ ਭਕਨਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਬੜਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਲੋਕ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਅੱਠ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਥੇ “ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ” ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ, ਲੋਹਾਰਗਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇਛਾ ਜਤਾਈ। ਧਰਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।