ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਾਂਠ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂਠ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦਾ; ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਪਾਪੀ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਝੀਲ ਅਥਾਹ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੁਧਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਧਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਕਮਲ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰ, ਜੋ ਮਸਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਟੀ ਹੈ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, midday ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਝੀਲ ‘ਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਝੀਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਲੇ ਕਈ ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ। ਕਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਝੀਲ ਦੇ ਪੂਰਬ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਆਧਾ ਯੋਜਨ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ‘ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ‘ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦਾ। ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਜਟਾਕੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮਲਯਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਥਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਸਤਿਭਕਨਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬੜਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹੈ।