ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਉੱਤਰ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ।" ਕਈ ਲੋਕ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਈ ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਮਬਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਕਲਪਨੀਆ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਰਮ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਵੀ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਰੀਏ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਥੇ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਥਾਂ ਅਗਾਧ ਤੇ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬੁਧਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗਾੜ੍ਹਾ ਧਾਰਾ, ਮਸਲਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੈੜੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਾਰਾ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੁਮੁਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੋਵਰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਘੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵਾਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਉਥੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸਾਫ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਿਸ਼ਾ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇਗਾ।