ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਉਂਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੂਣ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਿ਷ਣੂ, ਯਾਨੀ ਸ੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਓਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹਾ, ਕੁਝ ਤਾਮਬਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣੋ—ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਗੋਲਾ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਥਾਂ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬੁਧ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਸਲ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੇ ਪਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਾਰ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਮਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੂਟਿਆਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।