ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਮਨ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵਸਾਏ ਗਏ?” ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਰਗਰਮ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ ਹਨ, ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰ ਨਿਰਰੂਪ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤਿੰਨ ਪਿਤਰ ਧਰਮ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਪਿਤਰ-ਸਮੂਹ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਲੋਕ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ। ਸੰਤਾਨਕ ਲੋਕ ਉਹ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਰਰੂਪ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਵੈਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਅਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੜ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਉੱਚ, ਨਿਰਮਲ ਯੋਗ-ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਿਤਰ ਕਲਪਵਾਸਿਕਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਕ ਆਦਿ, ਤੇ ਵੈਰਾਜਾ ਜੋ ਤਪ-ਮਗਨ ਹਨ, ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਹੈ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤਤ ਪਿਤਰ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਵੈਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੁਕਾਲੇਯਾ ਹਨ; ਇਹ ਪਿਤਰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਪਿਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੁਕਤ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਜੀਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਹੋਰ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਵੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਵਸੁ ਆਦਿ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਵੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਉਚਿਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਜਦੋਂ ਉਚਿਤ ਭੇਟ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ। ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਤਰਾਯਣ, ਦੱਖਿਨਾਯਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਆਰਦਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਮਾਵਸਿਆ ਪੁਸ਼ਯਾ, ਭਯੰਕਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਾਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਾਸਵ, ਆਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਅਮਾਵਸਿਆ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਕਿਸੇ ਨੌਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਤੁੱਟ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪੁੰਨ-ਦਾਇਕ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ: ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰ੍ਹੀ ਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਰਾਯਣ-ਦੱਖਿਨਾਯਣ— —ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਜੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਵਾਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਪਰ ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਭਾਦਰਪਦਾ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਯੁਗ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ, ਸਰਯੂ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਜਾਂ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: “ਜਦੋਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—” ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨ ਤੇ ਧਨ, ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ, ਉਚਿਤ ਪাত্র, ਤੇ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਗਏ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਜਵੇਲਰੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਵਾਹਨ, ਸਭ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਤੇ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ— ਜਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਉਹ ਦੇ ਸਕੇ, ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ—ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।