ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋਣ, ਅਖੀਰ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਠ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਲੱਖਣ ਥਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਤਰੀ! ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਿਲਵਾ ਦਰਖ਼ਤ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸੁਪਰੀਮ ਕਰਾਸਿੰਗ' ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਤਰੀ, ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਹੈ ਜੋ ਮਣਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਥਾਂ ਵੇਖਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਵੀਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਚੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਦਿਆਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ, ਮਹਾਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਥਾਂ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਯੋਜਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤੇਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਰਵੋਚ ਸਿਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਦਰਜ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸਾਨੰਦੂਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ: ਜਦ ਇਹ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸੁਣੀ-ਸੁਣਾਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—"ਇਹ ਸਰਵੋਚ ਪੁੰਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗੁਪਤ ਕੁਝ ਹੋਵੇ..." ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।" ਕਈ ਲੋਕ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਾਂਸੀ ਦਾ, ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਇੱਕ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣੋ: ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।