ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਥੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਅਤੇ ਚਮेली ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੰਸ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੰਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧਾਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਧਾਰ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਮਣੀਪੂਰ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਥਾਂ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੇਕਵਾਨਾਂ ਲਈ ਅਸਾਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਉਪਲਬਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਖੇਡਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਥੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੇ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਵਸਣ ਤੋਂ ਬਾਦ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਦੇਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ—even ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ—ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਰਖ਼ਤ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਰਖ਼ਤ ਪੰਜ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਇਹ ਥਾਂ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ, ਬਿਲਵ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਦਰਖ਼ਤ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ-ਪਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਮਣੀਪੂਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਔਖਾ, ਪਰ ਨੇਕਵਾਨਾਂ ਲਈ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਵੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਚੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਉਥੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਥਾਂ ਚੌਂਤੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।