ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਥੇ, ਮਨਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ ਇਥੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਆ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਭਗਤ ਵੈਖਾਨਸ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਖਾਨਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ (ਧਾਮ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਨਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ’ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਮਨਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਰੁਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਫ਼-ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਚੰਨਣ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਹੰਸ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੰਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਗੱਲ ’ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ-ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਥੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਕਲਿਆ ਇੱਕ ਜਹਿਰਾ ਨਦੀ ਦਾ ਧਾਰਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਾਰਾ ਫੁੱਲ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਨਿਪੂਰ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ, ਪਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੇ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਵੱਸ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਜਨਮ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਥੇ, ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ—even ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ—ਝੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖਤ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖਤ ਪੰਜ ਕੋਸ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਫਿਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬਿਲਵ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।