ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਧਾਰਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਨੰਦ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਭਗਵਤ ਦੇਵotion ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਉੱਚਾਈਆਂ 'ਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫਲ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਫਲ ਕੇਵਲ ਭਾਗਵਤ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਾਮ ਅਤੇ ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ—ਪਰ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਲ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਦਾਨ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗहरे ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਕ ਹਥੇਲੀਂ ਜਿਤਨਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵੀ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਇਥੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਣੀਪੂਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੈਖਾਨਸਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਵੈਖਾਨਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਣੀਪੂਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਪੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਝੜਦਾ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਮਣੀਪੂਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਝੜਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਾਪੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਥੇ ਹੰਸ ਵੀ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਅਤੇ ਚਮਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁੱਧ-ਹਿਰਦੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮੇਰੇ ਆਵਾਸ 'ਤੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਉੱਥੇ ਝੜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਧਾਰਾ, ਜਦ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮਣੀਪੂਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਝੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।