ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ—ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਗਰੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦੁਆਰਕਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਗਿਆ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਵਾਰਾਰੋਹੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ—ਉਹ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਲ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਲਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੁਰਵਾਸਾ ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਦੇਣਗੇ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਣੁਚਿਤ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੂਸਲ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁੜੇ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ; ਸੁਣੋ। "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਤਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਉੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫਲ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹਨ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਫਲ ਕੇਵਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।" "ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਲ ਨਹੀਂ—ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਥੇ ਨਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਧਰਮਵਾਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕੇਵਲ ਉਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਭਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹੋਵੇ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨਾ ਵੀ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਮੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।