ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ فرمایا: "ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਓਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ। ਉਥੇ, ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ ਅਤੇ ਦੇਵਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਣੀਪੁਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਧਰਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਤੀਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਦੁਰਵਾਸਾ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਗੇ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਖੇਡਦਿਆਂ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਣੁਚਿਤ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਥਾਪਿਆ। 'ਹੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।' ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੂਸਲ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।' ਜਦੋਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ...। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ; ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਣ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਆਦਿਕ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਵਾਰਕਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਵਿ਷ਣੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫਲ ਹਨ, ਜੋ ਘੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇਹ ਫਲ ਕੇਵਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮ ਅਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ।