ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਤਾ-ਦ்வேਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਣੀ, ਇਹ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਧਰਤੀ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ! ਤੁਸੀਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ‘ਸਤੁਤਸ੍ਵਾਮੀ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਧਾਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਚੇਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਮੇਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹਾਂ, ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨਗੇ। ਅਤੇ ਭਰਿਗੁ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।” “ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਠੀਕ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲੇ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੀ ਵਰਗਾ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ! ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਵਿਆਪਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਕੁਝ ਹਰੇਕ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸਿਖਾਉਣਗੇ। ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।” “ਜੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਰਾਜ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ...” “ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਮੇਰੇ ਭੂਤਗਿਰੀ ਸੰਬੰਧੀ ਅਚੰਭਤ ਵਾਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਲੋਹੇ ਦਾ। ਉੱਪਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਣੀਪੁਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਧੰਨ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।