ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੋ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਆਨੰਦਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਮ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਧੀਰਤਾ ਰੂਪ ਮਗਰਮੱਛ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਰੂਪ ਜਹਾਜ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ 'ਰਾਮ' ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਬਣ ਗਏ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਆਦਿ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਉੱਚਤਮ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ-ਸਰੂਪ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਾ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲੇ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ।" "ਇਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।" "ਨਾਰਾਯਣ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਭਾਗ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੌਰਮੁਖ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਕੀ ਫਲ ਜਾਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ? ਇਹ ਗੌਰਮੁਖ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਅਤਿ ਧਰਮੀ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਕਰਤਬ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਵਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ-ਪਹੁੰਚ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਅਰਣਿਆ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਥ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।" "ਜਦ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਆਏ। ਦੂਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਰੀ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਆਗਵਾਨ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਇਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਵੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਤਸੰਗ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛੋ।'" "ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਕੀ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਾਂਝੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ?' ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ ਮੁਲ਼ ਆਚਾਰਯਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।'" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ 'ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ'। ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਹੀਨ ਹੋ ਜਾਓਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ੍ਰਾਧ ਰੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਜੀਵ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਮਨਸ-ਪੁੱਤਰ—ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਥਿਰ ਹਨ।" "ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਪਿਤਰ ਗਣ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ?' ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ; ਉਹ ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਸੱਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਨਿਰਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੋ। ਤਿੰਨ ਧਰਮ-ਰੂਪ ਹਨ, ਹੋਰ ਉੱਚਤਮ ਗਣ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਲੋਕ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਸੰਤਾਨਕ ਲੋਕ ਉਹ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਰਰੂਪ ਪਿਤਰ ਗਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵੈਰਾਜ ਪਿਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮਗਿਆਨੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯਾਦ ਮੁੜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਚਤਮ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਯੋਗ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।