ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ?" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹੋ—ਤੁਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿੱਥੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਦੀ ਵਹੇਗੀ, ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇੱਥੇ, ਗੰਡਕੀ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਿਹੜੀ ਹੋਰ ਨਦੀ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਿਕਾ ਸੀ, ਗੰਡਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਥੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਜਯਾ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ। ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕਾਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਗ ਵੰਡਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਲਿਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ।" "ਤੂੰ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ। ਮਗਰਮੱਛ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਖਿੱਚ-ਤਾਣ ਅਤੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਥਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।