ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਯਥਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਕਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਨੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ।" ਇਸ 'ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਗੋ-ਰੱਖਕ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਮ ਰੂਪ, ਹੇ ਚੰਦ-ਚਿਹਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸੇ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਲਾ-ਰਤਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼੍ਣੂ-ਸ਼ਿਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਿਲਾ ਨਾਮਕ ਪੱਥਰ ਹਨ।" ਇੱਥੇ, ਰੇਵਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਲਈ, ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਦ-ਚਿਹਨ੍ਹ ਵਾਲੀ। ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਨੇ, ਪਾਣੀ-ਰੂਪ (ਜਲਮਈ) ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਵੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਉਹ ਸੌ ਦੇਵ-ਵਰਸ਼ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਇਆਲੁ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। "ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਵਿਅਕਤ, ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਹੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਜਵਾਕੁਸੁਮ ਫੁੱਲ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਇਸ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁੱਖੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ 'ਨਹੀਂ' ਨਾ ਆਖੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗ—ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਹੇ ਵਿਸ਼੍ਣੂ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।" "ਇਹ ਦਰਿਆ ਨੇ ਕੀ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹੈ?" ਇਉਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।