ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਨੀਲਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨੀਲਾ ਜਮੀਨ ਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਮਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕਈ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਠੋਰਤਾ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਰਥ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਢਾਲਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੁ ਸੀ, ਮਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਥੇ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਯੋਧੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਇਹ ਹਨ: ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤੇਜਸ, ਸੁਰਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਕਾਂਤੀ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁੰਡ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੁਮਨਾ, ਸ਼ੁਭ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਖਦਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸੁਦੰਤ ਅਤੇ ਸੋਮਾ। ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰੇ, ਅੱਗੇ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਜਾਮਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਰਥ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਘੋੜਾ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੁਝਾਰੂ ਜੋੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਨਾਇਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਦੁਰਜਯ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਮਣੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਕੁਹਾੜਾ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਦੀ ਜੰਗ ਬਾਰੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਦੈਤ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਵਿਘਾਸਾ, ਸੰਗਾਸਾ, ਅਸ਼ਣਿਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਸੁਘੋਸ਼, ਉਨਮੱਤਕਸ਼, ਭਯੰਕਰ, ਅਗ્નਿਦੰਤ, ਅਗ્નਿਤੇਜਸ, ਬਹੁਸ਼ਕ੍ਰ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ, ਵਿਰਾਧ, ਭੀਮਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ—ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰ, ਉੱਚਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਕਸ਼ਉਹਣੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੁਰਜਯ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਘਾਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਭਿਆ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੰਗਾਸਾ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ। ਸ਼ੁਭਦਰਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਸ਼ਣਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਸੁਕਾਂਤੀ ਨੇ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਸੁਘੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸੁੰਡ ਨੇ ਉਨਮੱਤਕਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਖੀ ਵਕਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਦੰਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ, ਸੁਸ਼ੁਭਾ ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਤੇਜਸ ਨੂੰ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨੇ ਵਾਯੁਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸੁਮੁਖ ਨੇ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਰਾਧ ਨਾਲ, ਸੁਕੀਰਤੀ ਨੇ ਭੀਮਕਰਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੇਰ ਮਣੀ ਦੇ ਉੱਭਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਸਮਿਦ, ਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖ ਮੁਨੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ, ਗੌਰਮੁਖ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?” ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਇਹ ਅਜੇਤੁ ਤੇ ਪਾਪੀ ਫੌਜ, ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜੇਤੁ ਸੈਨਿਕ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਜੇਤੁ ਦੈਤ ਫੌਜ ਪਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੁਨੀ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ। ਅਤੇ ਮੈਂ, ਯਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਮਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਣਗੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ—ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਦਾ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਭੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨੇ ਆਰੰਭਿਆ: “ਮੈਂ ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ, ਸਰਵਸ੍ਰੋਤ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।