ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦਸ ਉੱਤਰਜ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਂਛਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੌਥੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਪੂਰਵਜ ਉਸ ਦੇ ਵੀਰਯ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਪਰ, ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਮਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ, ਗੁਪਤ, ਅਨੰਤ, ਮਧਿਆ, ਰਜੋ-ਵਾਲੀ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।' ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਰਜੋ-ਵਾਲੀ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਮਰਦ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਹਰ ਦਿਨ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਔਰਤ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ—ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੱਜ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੋਹ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮਾਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਬੰਧ, ਚਾਹੇ ਮਹੀਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਲ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਾਗ ਦਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਚੌਂਤੀਆਂ-ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ 'ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਣਨ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੰਦਾਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਤੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਰਾਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।