ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਸ-ਨਿਰਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਪ ਜਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦੇ। ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਇਕ ਪਲ, ਇਕ ਛਿਨ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਵੇਖਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਜਾਂ ਅਧਮ ਹੋਣ — ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਪਥ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ — ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਯज्ञ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਦੁਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪਰਤਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀ, ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦਸ ਉੱਤਰਜ — ਦਸ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਬਾਅਦ — ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੌਥੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਵਜ, ਬਿਨਾਂ ਸੰਦੇਹ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਜੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ: ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਾਂਖਯ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਦਿ, ਗੁਪਤ, ਅੰਤਹੀਨ, ਮੱਧ, ਰਜੋਵਾਲਾ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਰਜੋਵਾਲੀ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਮਰਦ, ਕੋਈ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਥਾਮ ਨਾਲ — ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ — ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅਨੁਸਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਤਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ, ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਈ।