ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?" ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ?" ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਛਣਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਵੇਖਦੇ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭਜੋ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੱਸ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੱਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੀਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਓ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ। ਪਿਤਰ ਉਹ ਬੀਜ ਪੀਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਹੈ।" "ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਯੋਗ, ਅਤੇ ਸਾਂਖਯ ਮਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਪਰ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੈਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ।