ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਨ—ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ—ਹਰਿ—ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਗੁਪਤ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਧਰਤੀ—ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਉਹ ਵੀ ਬੋਲ ਪਈ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਥੇ ਪੁਰਸ਼, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਜਸ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਧਰਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਪਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਗੁਪਤਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਰਜਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਖਾਣ ਜਾਂ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—even ਜੇ ਉਹ ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਲਿਨਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਯਵਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।” ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?” ਸ੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਮ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਲ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਚਿੱਪਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਇਕ ਪਲ, ਛਣਕ ਜਾਂ ਲਹਿਰ ਵੀ—ਹਮੇਸ਼ਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਵੇਖਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।