ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੋਮਗਿਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਕੂੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀਕੁੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ, ਮਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਸਾਲ, ਦਸ ਅਰਬੁਦ (ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ) ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਰਥੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਈ, ਉਹ ਸਭ ਚੋਟੀ ਦੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, 'ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਤਾਲੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗੁਪਤ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।" ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰਸ਼ ਰਜਸ ਦੁਆਰਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਰਹੱਸੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਜਸ ਤੋਂ ਸਪਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰੇ।" ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ, ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਰਜਸ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀਆਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਦੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਰਖੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚਿੱਤ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।