ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਧਰਮਿਕ ਸੱਜਣੋ! ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਨਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੰਚਸ਼ਿਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਕੁੰਡ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਧਲੇ ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ (ਆਪੇ ਉਤਪੰਨ) ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਇਸ ਗੁਪਤ ਪੰਚਸ਼ਿਰਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੂਝਵਾਨ, ਰਾਗ-ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੋਮਾਭਿੇਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਮੈਂ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਸਕੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੋਮਗਿਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਕਰਤਵ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ਿਕੁੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਫਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਸਾਲ, ਦਸ ਅਰਬੁਦ (ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ) ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨਾਈ ਵਾਲੀ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਮਹਾਤਮਿਆ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਤਾਲੀ (141) ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗੁਪਤ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਸ਼ ਰਜਸ ਦੁਆਰਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਦ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਔਰਤ ਰਜਸ ਦੁਆਰਾ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ..." (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਨਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।