ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਰਾਤਲੀ ਕੁੰਡ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੇਰੋर्वਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਰਹੱਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਉਸ ਮੇਰੇ ਪਰਮ ਰਹੱਸ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਨਸੋਦਭੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਮ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੰਚਸ਼ਿਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਕੁੰਡ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੱਧਲੇ ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਖਾਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਗੁਪਤ ਪੰਚਸ਼ਿਰਾ ਤੇ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਮੋਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੋਮਾਭਿਸ਼ੇਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਮੈਂ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਸਕੰਦ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਗਣ ਜੰਮਦੇ ਅਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੋਮਗਿਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਮ ਗੁਪਤ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀਕੁੰਡ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਥੇ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਫਲ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਸਾਲ, ਦਸ ਅਰਬੁਦ (ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ) ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਈ, ਉਹ ਸਭ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਥੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।