ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹਾ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦੱਸ ਅਗਲੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ, ਮੰਗਲ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਨਿੰਦਿਆ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਾਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਵਰਾਹ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੋਲਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਕੋਕਾਮੁਖਾ (ਬਦਰੀ) ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਕਥਾ ਚਲਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਰੂਪ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ?" ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਹਾਰਗਲਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ। ਪਰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀਏ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਪੁੱਛੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਜਿਸ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਦੀ ਮੈਂ ਮਹਿਮਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਬੜੀ ਆਨੰਦਮਈ ਥਾਂ ਹੈ। ਜਲਬਿੰਦੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਧਰਤੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਹਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੀਪ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ, ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ, ਗੋਮੇਦ ਦੀਪ ਉੱਤੇ, ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਦੀਪ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।