ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਕੁਬੇਰਾ ਦੇ ਆਵਾਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੱਸ ਉੱਤਰਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ, ਭਲਾਈ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਲਈ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਾਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਵਿੱਚ, 'ਸੂਅਰ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਉਨਤਿ (139) ਅਧਿਆਇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੋਕਾਮੁਖ (ਬਦਰੀ) ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰੂਪ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਕਿਹੜਾ ਹੈ?" ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕੋਕਾਮੁਖ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਹਾਰਗਲਾ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਮੇਰੀ ਆਵਾਸ, ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ—ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ—ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਰਾਜ਼ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੋਕਾਮੁਖ ਕਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਹੈ?" ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕੋਈ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੋਕਾਮੁਖ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਾਮੁਖ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਉਹ ਉੱਤਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।" ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੋਕਾਮੁਖ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਜਲਬਿੰਦੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਸੇ ਦੀ ਝਲ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਧਾਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਦੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ, ਇਹ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਵਰਾਹਾ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਸਭ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ।