ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਉਸ ਚੰਡਾਲ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਸਹੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਜਿਹੇ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ!" ਉਸ ਚੰਡਾਲ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗੀਤ-ਗਾਇਨ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਪਰ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੀਤ-ਗਾਇਨ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਰਾਖਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਗੀਤ-ਗਾਇਨ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੰਨ ਦਿੱਲਾ।" ਜਦੋਂ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਖਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੇਰੇ ਗੀਤ-ਗਾਇਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।" ਚੰਡਾਲ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਖਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਜਨੇਉ-ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਯਜਨਾ-ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦ ਤਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਜਨੇਉ ਦੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ-ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।" "ਮੈਂ ਓਥੇ, ਜਨੇਉ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਖਸ ਬਣ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਵੇਂ ਹੋਵੇ।" ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ," ਆਖ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਰਦ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ-ਜਨਮ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੁਤਾਬਕ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਸੁਣ: ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਬੂਦੀਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।