ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਆਦਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਂਤੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਇਹੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਮੈਂ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ: "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਗਾਇਨ ਕਰੇਗਾ। "ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ," ਕਹਿ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣੈਸ਼ੀਲ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰ ਨਾ ਜਾ।" ਮੇਰਾ ਸਮਝੌਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਜਾਵਾਂ। ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਥੇ ਨਾ ਜਾ, ਚੰਡਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਢਿੱਠ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਵੰਸ਼ ਵੀ ਸੱਚ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਆ। "ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਖਾ ਲੈ।" "ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਖਾ ਲੈ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਸ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਧਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ।" ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, 'ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ', ਤੇਰੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਝ ਦੇਵੇਂ?" "ਮੈਨੂੰ ਗਾਇਨ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਫਲ ਦੇ।" ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਗਾਇਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ।" ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲਿਆ। "ਇਸ ਦੁਆਰਾ, ਮੈਂ ਤੂੰਦੇ ਗਾਇਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਚੰਡਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। "ਮੰਤ੍ਰ-ਧਾਗਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਯਜਨ-ਕਰਮ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਤ, ਜਦ ਕਰਮ ਅਧੂਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।" "ਉਥੇ, ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਰੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਚ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੇ ਨਿਭਾਉਣ, ਗਾਇਨ ਦੇ ਫਲ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।