ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਪੁੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਚੰਡਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਮੁੜ ਫਿਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?" ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ। ਸਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਸਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਚ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਮੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਇਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਜਾ, ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਮੈਂ "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਿਚ ਡਿੱਠਾ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਕਮਲ ਨੈਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੰਡਾਲਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।" ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਵੰਸ਼ ਵੀ ਸਚ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵਰਤ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿਆ। ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ! ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।" ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ ਖਾ ਲੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਮੈਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੋਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। "ਫਿਰ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੀ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ।" ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੇ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਮੈਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ?" ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੇ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।