ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਮਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ, ਜਾਂ ਇਸ ਰਤਨ ਦੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ। ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਕ ਤਕ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਹਾੜ ਵਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਰਦ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੰਦ, ਜੋ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਿਆ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਗਹਿਰੀ ਲਾਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਹੂ, ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਚਾਨਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਸ਼ੁਭ ਦੇਵਤਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧਰਮ-ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਧੂਮकेतੂ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚਲਣ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਉੱਚੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ, ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੂਮकेतੂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੀਲਿਆ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਚੱਜਾ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਭਾਗ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਅਸੰਭਵ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬੀਤੀ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਸਾਥੀਆਂ, ਵਸੀਲਿਆਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਰਾਤ, ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਖੱਟਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਮੀਨਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਚੰਗੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੋ ਗਿਆ—ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਸੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਨਹੀਂ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਉਹ ਰਤਨ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰਤਨ ਉਸ ਤੋਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੂਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਰਮੁਖਾ ਕੋਲ ਰਤਨ ਮੰਗਣ ਭੇਜਿਆ। ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਇਹ ਰਤਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਝ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗਤਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਆਪ ਉਸ ਦੁਸਟ ਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ, 'ਤੁਰ ਜਾ ਜਲਦੀ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।'" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਕੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸੀਲ ਨੀਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰ ਫਟਾਫਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰਤਨ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।" ਨੀਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨੀਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਤਨ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨੀਲ, ਜੋ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਰਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਭਿਆਨਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਰਥ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਢਾਲਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਆਂ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਸਨ, ਰਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਫਨ ਪਏ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਅਤੇ ਦਸ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤੇਜਸ, ਸੂਰਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਕਾਂਤੀ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁੰਡਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸੁਮਨਾ, ਸ਼ੁਭਾ, ਸੁਸ਼ੀਲ, ਸੁਖਦਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸੁਦੰਤ, ਤੇ ਸੋਮਾ—ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਨੇਤਾ ਰਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਰੋਚਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੀਰ ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਨੁਕਦਾਰ ਸਨ; ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੁੱਖ ਮਗਦਰ ਤੇ ਭਾਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਰਥ ਦੂਜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿੜ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪੈਦਲ ਨਾਲ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੰਦਾਂ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਵੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ। ਲੜਾਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੱਖੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।