ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭਜਨ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਜਨ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਨੇਕ, ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਕੌਣ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ?" ਤਦ ਵਰਾ੍ਹਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਭਜਨ ਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਚੰਡਾਲਾ ਜਦ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸਸ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਉਹ ਚਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਰਾਖਸਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਕੀ ਕੀਤਾ ਤੂੰ?' ਉਹ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦਾ ਲਾਲਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਉਪਵਾਸ ਟੁੱਟਣ ਵੇਲੇ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਜ ਸੰਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।' ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਚੰਡਾਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸਸ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਚੰਡਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲਾ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਖਸਸ! ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੰਨ ਲਏਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।' ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸੱਚ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿਚ ਰਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।' ਰਾਖਸਸ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਇਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਵੇਗਾ।' ਚੰਡਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸਸ ਉਸ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾਲਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁਰਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਮਰੀਂ।' ਚੰਡਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਖਸਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।