ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗੋ-ਢੰਡੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ।” ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੌਂਚ-ਦਵੀਪ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਫਾਈ ਦੇ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਧਰਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤ-ਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪਥੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੈष्णਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਧਰਤੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੌਣ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?” ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੌਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਚੰਡਾਲਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘੜੀ ਤੇ। ਮੈਂ ਉੱਚਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਚੰਡਾਲਾ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸਤੇ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। “ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?” “ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਚੰਡਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੁਣ ਮੇਰਾ ਵਚਨ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।” “ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਚੰਦ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੀਤ, ਸਚ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।