ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਸ਼ਾ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਵਾਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਬਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੋਬਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਘਾਟ ਦੇ ਸੁਣ। ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੁਰਗ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੌਂਚ-ਦਵੀਪ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁੱਧ ਕਰਨ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਸੁਣ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ-ਭਗਤ, ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੇ ਅੱਖਰ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾ ਲਈ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਕੌਣ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਫਿਰ, ਵਰਾਹਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਮੁਦ ਮਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਚੰਡਾਲਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ, ਦਰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ? ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਹਾਰ ਹੈਂ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਚਨਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।